به دنیا اومدن داداشی

بالاخره داداشت دو هفته دیرتر از اون وعده ای که بهت داده بودم، بدنیا اومد. روز جمعه 11 بهمن ماه بود که با هم رفتیم بیمارستان و اونجا داداشت بهت یه دومینو داد و تو چقدر خوشحال بودی.

مامان جون واسم تعریف کرد که اونجا توی بیمارستان چقدر نگران طلق روسریم بودی که نشکنه و کفشامو هی با خودت میبردی اینور اونور که کثیف نشن. (قربونت برم)

قربونت برم... اینقدر ذوق داداشی رو داشتی که نمیخواستی بری مدرسه. همون روز اول که از بیمارستان آوردیمش، رفتی یه کتاب گذاشتی کنار دیوار که داداشت چهاردست و پا بره و برش داره. مثل فیلمی که از خودت دیده بودی و من واست توضیح دادم که حالاحالاها باید صبر کنی تا یه 5-4 ماه دیگه که داداشت یکم بزرگتر بشه.

واسه دوستات شیرینی بردی و بهشون گفتی که اسم داداشت محمدصدراست. خیلی داداش تو دوست داری. میری و میای بوسش میکنی و باهاش حرف میزنی. یه روز که داشتی کفشاتو میپوشیدی که بری کلاس، دیدم داری آروم با خودت میگی : ما نینی داریم، ما نینی داریم.

اون لحظه خدا رو هزار مرتبه شکر کردم که بهمون یه داداش داده واسه تو.

از شانست بعد تولد داداشت، همش 2 هفته رفتین مدرسه و بعدش به دلیل کرونا، از توی خونه به صورت مجازی بهتون آموزش میدادن. الان هم همچنان در قرنطینه بسر می بریم و باید ببینیم که بالاخره کی این کرونای لعنتی تموم میشه.

دوست دارم هزارهزارهزارتا.